Προς τους Πολιτικούς
Τόσα χρόνια μιλάτε για ανάπτυξη.
Για επενδύσεις, για προγράμματα, για σταθερότητα.
Για την «καλύτερη Ελλάδα», για το «ευρωπαϊκό όραμα».
Και πού καταλήξαμε;
Μεγαλύτερη φτώχεια.
Περισσότερη μοναξιά.
Νοσοκομεία ρημαγμένα, σχολεία ξεχασμένα.
Μητέρες που κλαίνε μπροστά σε ένα άδειο πιάτο.
Γέροντες που πεθαίνουν σε διαδρόμους.
Παιδιά που μεγαλώνουν με άγχος και φόβο.
Τι ακριβώς χτίσατε; Για ποιον;
Μας ζητήσατε να κάνουμε θυσίες. Τις κάναμε.
Μας ζητήσατε υπομονή. Δείξαμε.
Μας ζητήσατε να “σφίξουμε το ζωνάρι”. Το σφίξαμε μέχρι που δεν είχαμε πια ούτε παντελόνι.
Μας κοροϊδέψατε. Και μας πονέσατε.
Αλλά σας ευχαριστούμε.
Γιατί μας ξυπνήσατε.
Κι επειδή εσείς δεν μπορείτε —
Εμείς ξεκινάμε.
Χωρίς χρήμα. Χωρίς συμφέρον. Χωρίς ψέματα.
Με καθαρότητα. Με τεχνολογία. Με ανθρωπιά. Με Ισότητα.
Το όραμά μας δεν μιλά για εξουσία.
Μιλά για ελευθερία.
Δεν μιλά για κόμματα όπως τα ξέρετε,Μιλά για κοινότητες.
Δεν μιλά για ψήφους. Μιλά για συνείδηση.
Εσείς θέλετε να κυβερνήσετε τον λαό.
Εμείς θέλουμε να τον υπηρετήσουμε.
Μας λέγατε ότι «έτσι δουλεύει ο κόσμος».
Όχι. Έτσι τον χαλάσατε εσείς.
Κι εμείς τώρα, τον ξαναφτιάχνουμε απ’ την αρχή.
Δεν ζητάμε ρουσφέτια.
Δεν ζητάμε λεφτά.
Δεν ζητάμε καν ψήφο.
Ζητάμε μόνο μία ευκαιρία να αποδείξουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
Όχι για εμάς.
Για τα παιδιά που έρχονται.
Για τον άνθρωπο που γεννιέται και δεν έχει να πιει καθαρό νερό,
την ώρα που άλλοι γεμίζουν ιδιωτικές πισίνες και πατάνε κουμπιά για να τους φέρουν καφέ.
Αρκετά.
Η γη αυτή δεν ανήκει σε ιδιώτες.
Τα νερά δεν ανήκουν σε μετόχους.
Ο αέρας δεν φορολογείται.
Αν οι πολιτικοί δεν μπορούν να υπηρετήσουν τον άνθρωπο,
θα το κάνει η ίδια η κοινωνία.
Με τεχνολογία.
Με διαφάνεια.
Με προσφορά.
Με ΙΣΟΤΗΤΑ.
Και να ξέρετε…
Εκεί που χτίζουμε, δεν θα υπάρχουν παλάτια.
Θα υπάρχουν σπίτια γεμάτα καρδιές.
Δεν θα υπάρχουν αφεντικά.
Θα υπάρχουν συνοδοιπόροι.
Δεν θα υπάρχουν σκλάβοι.
Θα υπάρχουν δημιουργοί.
Ό,τι κι αν χτίσατε με ψέματα και φόβο,
θα γκρεμιστεί με την αλήθεια και την αγάπη.
Γιατί εμείς δεν πουλάμε το όραμά μας.
Το προσφέρουμε.
Και αυτή τη φορά,
δεν θα περάσει στα ψιλά.
Κι αν νιώθετε ότι σας αγγίζει αυτό το όραμα, αφήστε τις καρέκλες και ελάτε μαζί μας.
Αν όχι, τουλάχιστον… μην σταθείτε εμπόδιο. Γιατί ο κόσμος αλλάζει.
Από εμάς. Από τους απλούς. Από τους πολλούς. Από τους ανθρώπους.
Τώρα είναι η ώρα.
Όχι για να γκρινιάξεις.
Όχι για να βάλεις ακόμα ένα σχόλιο οργής.
Αλλά για να σταθείς δίπλα μας.
Γιατί δεν γίνεται μια επανάσταση από έναν.
Δεν γίνεται ένα όραμα να στηριχθεί μόνο σε φωνή.
Χρειάζεται πολλές καρδιές. Πολλά χέρια. Πολλούς ανθρώπους.
Χρειαζόμαστε εσένα.
Ναι, εσένα που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές.
Μην περιμένεις να το κάνει άλλος.
Μην νομίζεις ότι “δεν μπορείς”.
Αν δεν μπορείς εσύ, τότε ποιος;
Οργάνωση. Ενότητα. Απόφαση.
Μοιράσου το.
Μίλα στους φίλους σου.
Γράψε, δες, σκέψου, ρώτα, αμφισβήτησε,
αλλά μην μείνεις αμέτοχος.
Όσο αυτοί κρατούν τα παλάτια,
εμείς χτίζουμε την Ελπίδα.
Και αυτή τη φορά, δεν θα τους περάσει.
Leave a Reply
Want to join the discussion?Feel free to contribute!